Πτυχιακές Εργασίες
Μόνιμο URI για αυτήν τη συλλογήhttps://repository2024.ihu.gr/handle/123456789/30691
Περιηγούμαι
Πρόσφατες Υποβολές
Τεκμήριο Η ποιότητα ζωής των αιμοκαθαιρόμενων διαβητικών ή μη ασθενών, στην περιφέρεια(ΔΙΠΑΕ, 2022-10-14) Κωνσταντινίδης, Αριστείδης; Καζάκος, Κυριάκος; Σχολή Επιστημών Υγείας, Τμήμα ΝοσηλευτικήςΣύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας (ΠΟΥ) ο σακχαρώδης διαβήτης είναι μια χρόνια, μεταβολική ασθένεια που προκαλεί εκατομμύρια θανάτους, ενώ πολλά εκατομμύρια ενηλίκων με τη νόσο. Η χρόνια νεφρική νόσος (ΧΝΝ) αποτελεί ένα σημαντικό πρόβλημα δημόσιας υγείας, καθότι οι σύγχρονες επιδημιολογικές έρευνες δείχνουν ότι ο επιπολασμός της νόσου στους ενήλικες είναι περίπου 10%. Σκοπό της εν λόγω έρευνας αποτελεί η διερεύνηση της ποιότητας ζωής των ασθενών που πάσχουν από νεφρική νόσο και υπάγονται σε τακτές αιμοκαθάρσεις και η σύγκριση αυτών, με τους ασθενείς με σακχαρώδη διαβήτη που κάνουν αιμοκάθαρση. Ως επί μέρους στόχοι τίθενται η εκτίμηση της υφιστάμενης κατάστασης της υγείας των συμμετεχόντων καθώς και η αξιολόγηση των παθήσεών τους. Ως μέθοδος συλλογής των δεδομένων χρησιμοποιήθηκε ένα ερωτηματολόγιο, βασισμένο στην ελληνική έκδοση 1.3 του Kidney Disease Quality of Life Short Form (KDQOL-SF). Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι η διάρκεια της αιμοκάθαρσης παίζει σημαντικό ρόλο στη ποιότητα ζωής των ασθενών και η ηλικία των ασθενών με σακχαρώδη διαβήτη που κάνουν αιμοκάθαρση, παρατηρήθηκε ότι ήταν μεγαλύτερη, σε σύγκριση με τους μη διαβητικούς. Επιπροσθέτως, το φύλο φαίνεται να επηρεάζει τη ποιότητα ζωής των ασθενών με τις γυναίκες μη διαβητικούς ασθενείς, να έχουν περισσότερα χρόνια αιμοκάθαρσης.Τεκμήριο Στάσεις και αντιλήψεις του νοσηλευτικού προσωπικού απέναντι στη νόσο του Σακχαρώδη Διαβήτη(ΔΙΠΑΕ, 2022-09-30) Σιδηροπούλου, Μαρία; Μπελλάλη, Θάλεια; Σχολή Επιστημών Υγείας, Τμήμα ΝοσηλευτικήςΕισαγωγή: Ο Σακχαρώδης Διαβήτης (ΣΔ) αποτελεί μία από τις μεγαλύτερες παγκόσμιες υγειονομικές κρίσεις του 21ου αιώνα, η αντιμετώπιση του οποίου είναι πολύπλοκη και απαιτεί γνώσεις και δεξιότητες τόσο από τους επαγγελματίες υγείας και ιδιαίτερα του νοσηλευτικού προσωπικού, όσο και από τους ίδιους τους ασθενείς. Σκοπός: Η διερεύνηση των στάσεων του νοσηλευτικού προσωπικού απέναντι στη νόσο του Σακχαρώδη Διαβήτη. Υλικό & Μέθοδος: Η παρούσα συγχρονική μελέτη διεξήχθη στο νοσηλευτικό προσωπικού του Γενικού Νοσοκομείου Πτολεμαϊδας. Για τη συλλογή των δεδομένων χρησιμοποιήθηκε ανώνυμο αυτοσυμπληρούμενο ερωτηματολόγιο που περιελάμβανε τα δημογραφικά/επαγγελματικά χαρακτηριστικά των συμμετεχόντων και την κλίμακα Diabetes Attitude Scale 3 (DAS-3). Αποτελέσματα: Στην έρευνα συμμετείχαν 112 νοσηλευτές με μέσηηλικία τα 43.25 έτη (±10,01) και μέσο χρόνο προϋπηρεσίας 15.6 έτη (±10.7). Αναφορικά με τις στάσεις του νοσηλευτικού προσωπικού για τον ΣΔ, το μεγαλύτερο μέρος του δείγματος υποστήριξε την ανάγκη εκπαίδευσης του νοσηλευτικού προσωπικού σεδεξιότητες επικοινωνίας με τους ασθενείς με διαβήτη και την ατομική λήψη αποφάσεων σε σχέση με σημαντικά ζητήματα που προκύπτουν στην καθημερινή φροντίδα του διαβήτη (56% & 88.4% αντίστοιχα). Ωστόσο, σε σχέση με τη θεραπευτική προσέγγιση, η πλειοψηφία από τους συμμετέχοντες (87%) υποστήριξε την κοινή διατύπωση στόχων και λήψη αποφάσεων, ενώ σχεδόν στο σύνολο τους (91%) τόνισαν τη σημαντικότητα του οικογενειακού και φιλικού υποστηρικτικού δικτύου στην αντιμετώπιση της νόσου. Καταγράφηκε όμως διαφωνία στο μεγαλύτερο μέρος του δείγματος (64.3%) στην άποψη ότι πρέπει να υπάρχει εκπαίδευση του νοσηλευτικού προσωπικού στον τρόπο με τον οποίο επηρεάζεται η ζωή των ασθενών με διαβήτη από την καθημερινή φροντίδα. Συμπεράσματα: Η εκπαίδευση του νοσηλευτικού προσωπικού στον ΣΔ μέσω ειδικών προγραμμάτων κατάρτισης θεωρείται απαραίτητη, καθώς και η διαμόρφωση στοχευμένων προγραμμάτων υποστήριξης των ασθενών με διαβήτη, λαμβάνοντας υπόψη το σημαντικό ρόλο που παίζει το νοσηλευτικό προσωπικό στην ενθάρρυνσή τους για συμμόρφωση στο θεραπευτικό πλάνο φροντίδας.Τεκμήριο Διερεύνηση των διατροφικών προτιμήσεων ατόμων με Σακχαρώδη Διαβήτη τύπου 2 καθώς και της φυσικής τους δραστηριότητας πριν και κατά τη διάρκεια της πανδημίας covid-19(ΔΙΠΑΕ, 2022-09-19) Καραβέντζα, Μαριάνθη; Θεοφανίδης, Δημήτριος; Σχολή Επιστημών Υγείας, Τμήμα ΝοσηλευτικήςΣκοπός: Η παρούσα υγειονομική κρίση της πανδημίας covid-19 προκάλεσε πολλές ανατροπές στα μέχρι ως τώρα δεδομένα σχετικά με τον τρόπο ζωής, αφού επηρέασε σε σημαντικό βαθμό την καθημερινότητα των πολιτών. Συγκεκριμένα, παρατηρήθηκαν αλλαγές στις διατροφικές συνήθειες και στη σωματική δραστηριότητα λόγω του εγκλεισμού. Η έλλειψη αυτής της καθημερινής φροντίδας μπορεί να επηρεάσει άμεσα τα άτομα στα οποία προϋπάρχουν υποκείμενα νοσήματα. Στόχος αυτής της μελέτης ήταν να διερευνήσει τις διατροφικές προτιμήσεις ατόμων με Σακχαρώδη Διαβήτη τύπου 2, καθώς και της φυσικής τους δραστηριότητας πριν και κατά τη διάρκεια της πανδημίας covid-19. Μεθοδολογία: Στην παρούσα μελέτη επιλέχθηκε ένα ευρύτερο δείγμα του πληθυσμού με ΣΔ2, το οποίο απάντησε ηλεκτρονικά ή με τη μέθοδο της συνέντευξης σε ένα κατάλληλα σχεδιασμένο ερωτηματολόγιο. Το σύνολο των ερωτημάτων αφορούσαν κυρίως το είδος των τροφίμων που προτιμούν να καταναλώσουν και αν ακολουθούν κάποια σωματική δραστηριότητα. Ευρήματα: Συνολικά 150 άτομα συμμετείχαν στη μελέτη. Η στατιστική ανάλυση των αποτελεσμάτων πραγματοποιήθηκε μέσω του Pearson x2 και η στατιστική ανάλυση έγινε μέσω του IBM SPSS V26. Η στατιστική ανάλυση ανέδειξε τις διατροφικές προτιμήσεις των ατόμων με ΣΔ2 καθώς και της σωματικής δραστηριότητας πριν αλλά και κατά τη διάρκεια της πανδημίας covid-19. Ταυτόχρονα, βρέθηκαν σημαντικές συσχετίσεις ανάμεσα στο φύλο, το ΔΜΣ και την ηλικία στον τρόπο διατροφής αλλά και στη σωματική άσκηση. Συμπεράσματα: Η αύξηση του αριθμού των κρουσμάτων και ο πιθανός φόβος μόλυνσης από τον SARS-CoV-2 είχε ως αποτέλεσμα τον περιορισμό σε μεγαλύτερη συχνότητα. Έτσι, παρά την παρατεταμένη διαμονή στο σπίτι παρατηρήθηκε μείωση της ποιότητας διατροφής, καθώς και μείωση της σωματικής άσκησης. Επιπτώσεις φάνηκαν να υπάρχουν στην ποιότητα του ύπνου, ενώ το άγχος ήταν σε υψηλά ποσοστά. Συνεπώς, κρίνεται αναγκαίο να βρεθούν περισσότεροι τρόποι εκπαίδευσης των ατόμων με ΣΔ2 σε σχέση με την διατροφή και την άσκηση για την βελτίωση του μεταβολικού ελέγχου και την αντιμετώπιση των αρνητικών επιπτώσεων της πανδημίαςΤεκμήριο Οι γνώσεις των μελών της οικογένειας παιδιών με Σακχαρώδη Διαβήτη τύπου 1 σχετικά με την νόσο και η εκτίμηση της διατροφικής τους συμπεριφοράς(ΔΙΠΑΕ, 2022-09-30) Γκόνα, Παναγιώτα; Λαβδανίτη, Μαρία; Σχολή Επιστημών Υγείας, Τμήμα ΝοσηλευτικήςAim:The aim of this research was to study the knowledge of parents of children with Type 1 Diabetes in relation to the disease, to assess their nutritional behavior as well as the relationship between them. In addition, to investigate whether opinions differ according to the demographic-professional profile of the parents and also according to the characteristics of the children. Methodology:A primary, quantitative study was conducted using the valid and reliable Revised Michigan Diabetes Knowledge Scale, ORTO-15 and Med Diet Score questionnaires. The research involved 87 parents, average age 43 years, the majority of them women, married with 1-2 children, living with a partner, in a semi-urban area, where they and their partner have a high school or higher education level and work as public or private employees. The children had a mean age of 12 years and developed diabetes on average at 7. Data analysis was done for α=0.05. Results: Parents' knowledge of diabetes was high (74.20%). The parents showed a high degree of cognitive nutritional beliefs (Μ=3.21), moderate emotional (M=2.68) and low behavioral (M=2.11). The Mediterranean diet was rated moderate to high (M=4.02). Older parents and working mothers with a high level of education showed more knowledge about diabetes. Women working as freelancers who appeared to be more aware of healthy eating. Parents in a married family situation and parents where the father works as a civil servant had more difficulty following the Mediterranean diet.Parents with more knowledge about Diabetes showed a higher frequency of glycated hemoglobin measurement of their children. Parents with higher cognitive nutritional beliefs followed the Mediterranean diet to a greater extent. Parents with fewer, younger children and parents following intensified insulin therapy were more emotionally concerned with their children's nutrition. Conclusions: Parents of children with type 1 diabetes showed a high level of knowledge about the disease, supported a healthy diet and implemented the Mediterranean diet. However, their eating behavior was influenced by their mood and emotional state.Younger parents, with a lower educational level, parents with increased work and family responsibilities and those applying intensified insulin therapy need support as well as education about the disease and eating habits. Knowledge of the characteristics of the disease and healthy diet is expected to lead to greater care for children and the application of the Mediterranean diet.Τεκμήριο Συσχέτιση διαλειμματικής νηστείας και τυπικής διατροφής σε άτομα με Σακχαρώδη Διαβήτη τύπου 2(ΔΙΠΑΕ, 2022-10-14) Καλαϊτσίδου, Μαρίνα; Καζάκος, Κυριάκος; Σχολή Επιστημών Υγείας, Τμήμα ΝοσηλευτικήςΣκοπός: Σκοπός της παρούσας μελέτης είναι η διερεύνηση της Συσχέτισης της Διαλειμματικής νηστείας σε υπέρβαρα & παχύσαρκα άτομα με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2, μη ινσουλινοεξαρτώμενα, όσον αφορά με τηγλυκαιμική ρύθμιση, την απώλεια βάρους και τη βελτίωση του λιπιδαιμικού προφίλ σε σχέση με υπέρβαρα & παχύσαρκα άτομα με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2, μη ινσουλινοεξαρτώμενα, τα οποία ακολουθούν τυπική διατροφή ατόμου με σακχαρώδη διαβήτη. Μεθοδολογία: Η παρούσα μελέτη πραγματοποιήθηκε σε 50 άτομα με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2, μη ινσουλινοεξαρτώμενα, τα οποία χωρίστηκαν σε 2 ομάδες των 25 ατόμων. Η διάρκεια της μελέτης ήταν 3 μήνες. Η μία ομάδα ακολούθησε τυπική διατροφή σύμφωνα με τις κατευθυντήριες οδηγίες των διαβητολογικών εταιρειών και η άλλη ομάδα ακολούθησε διαλειμματική νηστεία. Για τη διερεύνηση της παρούσας ερευνητικής υπόθεσης, πραγματοποιήθηκαν ανθρωπομετρήσεις, λιπομετρήσεις και διενέργεια βιοχημικών αναλύσεων. Πιο συγκεκριμένα πραγματοποιήθηκαν μετρήσεις του ύψους, του σωματικού βάρους, της περιμέτρου μέσης, του λίπους και της άλιπης μάζας σώματος, του Βασικού μεταβολισμού ηρεμίας (BMR), του Δείκτη μάζας σώματος (ΔΜΣ), της γλυκόζης πλάσματος (Fasting Plasma Glucose, FPG), της Γλυκοζυλιωμένης Αιμοσφαιρίνης (HbA1c), καθώς και των επιπέδων λιποπρωτεϊνών (Ολική Χοληστερόλη, HDL - χοληστερόλη και LDL - χοληστερόλη), των τριγλυκεριδίων και της ινσουλίνης. Επιπλέον, υπολογίστηκε ο Δείκτης ινσουλινοαντίστασης HOMA-IR. Αποτελέσματα: Στο σύνολο του δείγματος (n=50 άτομα), το ποσοστό των ατόμων που εφάρμοσε τη διαλειμματική νηστεία ήταν 50% (n=25) και το ποσοστό των ατόμων που εφάρμοσε την τυπική διατροφή για το σακχαρώδη διαβήτη σύμφωνα με τις διεθνείς συστάσεις ήταν 50% (n=25). Δε βρέθηκαν στατιστικά σημαντικές διαφορές μεταξύ των δύο ομάδων στα σωματομετρικά στοιχεία (μείωση βάρους, λίπους, άλιπης μάζας & Δείκτη μάζας σώματος) και στους βιοχημικούς δείκτες (Σάκχαρο νηστείας & μεταγευματικό, Γλυκοζυλιωμένη αιμοσφαιρίνη, Ολική χοληστερόλη, LDL χοληστερόλη και Τριγλυκερίδια). Βρέθηκε στατιστικά σημαντική στις διαφορές (μεταξύ τελικής και αρχικής τιμής) της τιμής της ινσουλίνης (p=0,017) και του δείκτη ινσουλινοαντίστασης HOMA-IR (p=0,041), με την ομάδα που εφάρμοσε τη διαλειμματική νηστεία να έκκριση ινσουλίνης και ινσουλινοαντίστασης στο τέλος της μελέτης. Επίσης, βρέθηκε στατιστικά σημαντική διαφορά στην τιμή της HDL χοληστερόλης (p=0,015) στην αρχή της μελέτης καθώς και στο τέλος της μελέτης (p=0,017), με την ομάδα που εφάρμοσε τη διαλειμματική νηστεία να έχει υψηλότερες τιμές της HDL χοληστερόλης. Συμπεράσματα: Η εφαρμογή της διαλειμματικής νηστείας από άτομα με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2, μη ινσουλινοεξαρτώμενα, με ΔΜΣ >25, δε φάνηκε να υπερέχει έναντι της τυπικής διατροφής για άτομα με ΣΔ σύμφωνα με τις διεθνείς συστάσεις, στη βελτίωση της γλυκαιμικής ρύθμισης, του λιπιδαιμικού προφίλ και της απώλειας βάρους.Τεκμήριο Σακχαρώδης διαβήτης τύπου 2 σε ασθενείς με COVID -19: νοσηρότητα και θνησιμότητα(ΔΙΠΑΕ, 2021-11-04) Χατζησάββα, Ουρανία; Θεοφανίδης, Δημήτριος; Σχολή Επιστημών Υγείας, Τμήμα ΝοσηλευτικήςΗ COVID-19 είναι μια ασθένεια που προκαλείται από τον κορωνοϊό SARS-CoV-2 (Σοβαρό Οξύ Αναπνευστικό Σύνδρομο Coronavirus-2), είναι εξαιρετικά μεταδοτική ασθένεια, που επηρεάζει περισσότερες από 200 χώρες παγκοσμίως. Το κύριο χαρακτηριστικό του SARS-CoV-2 που το διακρίνει από άλλους ιούς είναι η ταχύτητα μετάδοσης σε συνδυασμό με το υψηλό ποσοστό θνησιμότητας .Ο διαβήτης είναι μια από τις συχνότερες συννοσηρότητες σε άτομα με COVID-19 . Σκοπός: της έρευνας είναι να διερευνηθεί η σχέση μεταξύ του σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2 (ΣΔτ2) της θνησιμότητας και της νοσηρότητας της νόσου COVID-19 και να προσδιοριστεί ο επιπολασμός του διαβήτη σε ασθενείς με COVID-19. Μέθοδος : Η έρευνα διενεργηθηκε σε άτομα που νοσηλεύτηκαν σε μονάδες εντατικής θεραπείας (ΜΕΘ) με την ασθένεια COVID από τον Ιανουάριο 2020 έως τον Αύγουστο του 2021 στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο ΑΧΕΠΑ. Χρησιμοποιήθηκε αιτιολογική μελέτη επιδημιολογίας που αφορά άτομα που νοσηλεύτηκαν με τη νόσο COVID-19 και εξετάζεται η συνύπαρξη της νόσου αυτής με άλλα υποκείμενα νοσήματα. Αποτελέσματα: Στην παρούσα έρευνα μελετήθηκαν συνολικά 456 ασθενείς, με το 65,1% (297 άτομα) αυτών να είναι άντρες και το υπόλοιπο 34,9% (159 άτομα) γυναίκες. Η ηλικία τους κυμαίνεται από 41 έως 85 ετών. Το μεγαλύτερο ποσοστό των ασθενών βρέθηκε να έχει υπέρταση (35,6%), ενώ το 23,7% των ασθενών είχαν σακχαρώδη διαβήτη. Η μέση διάρκεια νοσηλείας των ασθενών με διαβήτη τύπου 2 βρέθηκε να είναι 12,9 μέρες . Σχετικά με τη θνησιμότητα βρέθηκε πως πέθανε το 83,2%των αντρών και το 80,5% των γυναικών που εισήχθησαν στις Μ.Ε.Θ. Συμπεράσματα: Στην παρούσα έρευνα διαπιστώθηκε ότι το μεγαλύτερο ποσοστό ασθενών με COVID 19 και σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2 (ΣΔτ2) ήταν άνδρες. Επιπλέον, ανευρέθηκε ότι ο ΣΔτ2, η αύξηση της ηλικίας και οι ασθενείς που πάσχουν παραπάνω από ένα νόσημα αποτελούν παράγοντα κινδύνου και αυξάνουν σημαντικά την θνησιμότητα. Τέλος, παρατηρήθηκε ότι οι γυναίκες με COVID-19 και ΣΔτ2 που νοσηλεύονταν σε ΜΕΘ χρειάζονταν περισσότερες μέρες νοσηλείας σε σύγκριση με τους άνδρες της ιδίας ομάδας.Τεκμήριο Νοσηλευτικές παρεμβάσεις σε αγγειακό εγκεφαλικό επεισόδιο(ΔΙΠΑΕ, 2021-11-01) Παπούλια, Σοφία; Συντόση, Σπυριδούλα; Θεοφανίδης, Δημήτριος; Σχολή Επιστημών Υγείας, Τμήμα ΝοσηλευτικήςΕισαγωγή : Το αγγειακό εγκεφαλικό επεισόδιο (Α.Ε.Ε.) αποτελεί οξύ και επείγον περιστατικό οδηγώντας στον θάνατο εκατομμύρια ανθρώπους παγκοσμίως και προκαλώντας σημαντική αναπηρία στους επιζώντες. Το νοσηλευτικό προσωπικό, με την παροχή νοσηλευτικής φροντίδας, διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στις εκβάσεις της ασθένειας αυτής. Σκοπός της εργασίας αυτής είναι να διερευνηθούν οι αποτελεσματικότερες παρεμβάσεις που μπορεί να εφαρμόσει ένας νοσηλευτής στους ασθενείς που υπέστησαν εγκεφαλικό επεισόδιο. Μεθοδολογία : Η παρούσα εργασία αποτελεί μια συστηματική βιβλιογραφική ανασκόπηση. Για την διεκπεραίωση της αναζητήθηκαν άρθρα από την ελληνική και διεθνή βιβλιογραφία. Η βιβλιογραφική ανασκόπηση έγινε από την βάση δεδομένων Pub Med, από την γκρίζα βιβλιογραφίαb και από βιβλία. Αποτελέσματα : Η έρευνα έδειξε ότι η άμεση εφαρμογή νοσηλευτικών παρεμβάσεων τις πρώτες ώρες από την διάγνωση αύξησε την επιβίωση πάνω από 20%. Επίσης, η εκπαίδευση των νοσηλευτών στην εφαρμογή παρεμβάσεων, όπως παρακολούθηση δυσφαγίας και σίτιση μέσω ρινογαστρικού σωλήνα οδήγησε σε μείωση γαστρεντερικών επιπλοκών, πνευμονίας και θνησιμότητας. Τέλος, η εκπαίδευση των ασθενών από τους νοσηλευτές πριν από την έξοδο τους από το νοσοκομείο πάνω στην νέα καθημερινότητάς τους ήταν αρκετά ικανοποιητική. Συμπεράσματα : Η συμμέτοχη των νοσηλευτών στην διεπιστημονική ομάδα αντιμετώπισης του εγκεφαλικού επεισοδίου είναι πολύτιμη. Η εκπαίδευση τους στην εκτίμηση της κατάποσης, στην πραγματοποίηση συνεχούς ρινικής σίτισης και στοματικής φροντίδας αποτελεί επιτακτική ανάγκη όπως και η παροχή φροντίδας βάζοντας σε προτεραιότητα τις νοσηλευτικές παρεμβάσεις. Τέλος, σημαντική αναδείχτηκε και η εκπαίδευση των ασθενών αναφορικά με την αυτοφροντίδα τους και την αντιμετώπιση των επιπλοκών της ασθένειας.Τεκμήριο Τοκετός και περιγεννητικές επιπλοκές σε γυναίκες με σακχαρώδη διαβήτη κύησης και σε υγιείς γυναίκες(ΔΙΠΑΕ, 2021-11-02) Διαμαντοπούλου, Βασιλική; Μηνασίδου, Ευγενία; Σχολή Επιστημών Υγείας, Τμήμα ΝοσηλευτικήςΕισαγωγή/ Σκοπός: Ο σακχαρώδης διαβήτης αποτελεί μία ιδιαίτερα σοβαρή διαταραχή του μεταβολισμού των υδατανθράκων. Μπορεί να εμφανιστεί με πολλέςn διαφορετικές μορφές. Μία μορφή σακχαρώδους διαβήτη εμφανίζεται κατά την περίοδο της κύησης και ονομάζεται Σακχαρώδης Διαβήτης Κύησης. Αυτός μπορεί να έχει ιδιαίτερα σοβαρές επιπτώσεις στην υγεία τόσο του μωρού, όσο και της μητέρας.Σκοπός της παρούσας εργασίας ήταν η διερεύνηση της σχέσης του Σακχαρώδους Διαβήτη Κύησης και των επιπλοκών που μπορεί να εμφανίζονται στην μητέρα, το έμβρυο και τον τοκετό Μεθοδολογία: Η διερεύνηση των παραπάνω σχέσεων έγινε με τη λήψη στοιχείων και τα βιβλία λογοδοσίας μεταξύ 1ης Ιανουαρίου του 2021 και 31ης Ιουνίου του 2021. Η μέθοδος ανάλυσης που ακολουθήθηκε αφορά στην εξαγωγή περιγραφικών στατιστικών, συχνοτήτων, συσχετίσεων και στη διεξαγωγή ελέγχου ANOVA, για τις συνεχείς μεταβλητές διεξήχθει ανάλυση περιγραφικών στατιστικών. Για τις ονομαστικές, πραγματοποιήθηκε ανάλυση συχνοτήτων ενώ για όλες τις μεταβλητές πραγματοποιήθηκε έλεγχος συσχέτισης κατά Spearman, καθόσον το είδος των μεταβλητών είναι ανάμεικτο (ονομαστικές και συνεχείς). Τέλος, για τον έλεγχο της επιρροής του ΣΔΚ πραγματοποιήθηκε ανάλυση διακύμανσης (ANOVA). Για το συγκεκριμένο έλεγχο η ύπαρξη ή μη ΣΔΚ αποτελεί παράγοντα, ενώ οι συνεχείς μεταβλητές τέθηκαν ως εξαρτημένες. Η ανάλυση πραγματοποιήθηκε με τη χρήση του προγράμματος SPSS. Αποτελέσματα: Συνολικά συμμετείχαν 296 μητέρες. Από αυτές το 20,6% εμφάνισε Σακχαρώδη Διαβήτη Κύησης. Το 2% είχε πρόωρη αποκόλληση πλακούντα και στο 9,5% εμφανίστηκαν κάποιες άλλες μητρικές επιπλοκές. Το 87,2% των νεογνών του δείγματος δεν εμφάνισε περιγεννητικές επιπλοκές. Συμπεράσματα: Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της μελέτης ο Σακχαρώδης Διαβήτης Κύησης επηρεάζει το βάρος της μητέρας, όχι όμως και το βάρος του νεογνού, ενώ δεν επηρεάζει και το Apgar score του. Επίσης, παρατηρήθηκε οι γυναίκες με μεγαλύτερη μεταβολή βάρους κατά την κύηση εμφάνισαν περισσότερες επιπλοκέςΤεκμήριο Καρκίνος ουροποιογεννητικού συστήματος και νοσηλευτικές παρεμβάσεις(ΔΙΠΑΕ, 2021-11-08) Ζυγανιτίδου, Κυριακή; Καζαντζίδου, Βασιλεία; Λαβδανίτη, Μαρία; Σχολή Επιστημών Υγείας, Τμήμα ΝοσηλευτικήςΗ παρούσα εργασία εκπονήθηκε με σκοπό να παρουσιάσει με επιστημονικό τρόπο από την πλευρά του νοσηλευτή, το θέμα του καρκίνου του ουροποιογεννητικού συστήματος, αναλύοντας όλες τις επιμέρους ενότητες και αναδεικνύοντας τους νοσηλευτικούς ρόλους. Το υλικό της βιβλιογραφίας αποτέλεσαν επιλεγμένα άρθρα και βιβλία δημοσιευμένα κατά κύριο λόγο την τελευταία δεκαετία στην αγγλική και ελληνική γλώσσα. Ο καρκίνος του νεφρού είναι η τρίτη συχνότερη κακοήθεια του ουροποιητικού μετά τον καρκίνο του προστάτη και της ουροδόχου κύστεως. Το αδενοκαρκίνωμα του νεφρού είναι ο συχνότερος τύπος καρκίνου με ποσοστό 85%/ και προσβάλλει άνδρες ηλικίας 60 έως 80 ετών. Η αιτιολογία είναι άγνωστη αλλά υπάρχουν πολλοί προδιαθεσικοί παράγοντες όπως παχυσαρκία, κάπνισμα που αυξάνουν τον κίνδυνο για τη νόσο. Η θεραπεία εξαρτάται από το στάδιο της διάγνωσης και είναι συνήθως χειρουργική με ριζική ή μερική νεφρεκτομή. Ο πιο συχνός καρκίνος της ουροδόχου κύστεως είναι ο καρκίνος από μεταβατικό επιθήλιο. Είναι ο δεύτερος σε συχνότητα καρκίνος μετά τον καρκίνο του προστάτη. Προσβάλλει πιο συχνά άνδρες στην 6η δεκαετία ζωής. Κύριο αίτιο είναι το κάπνισμα σε ποσοστό 50%. Η επιλογή της θεραπείας γίνεται βάσει του σταδίου της νόσου, της ηλικίας και της γενικής κατάστασης του ασθενή. Μπορεί να εφαρμοστεί χημειοθεραπεία, ακτινοθεραπεία και χειρουργική επέμβαση. Ο καρκίνος του προστάτη εμφανίζεται σε ηλικία άνω των 50 ετών. Είναι ο πρώτος από τους καρκίνους στο ουροποιογεννητικό σύστημα. Παράγοντες κινδύνου είναι η ηλικία, το οικογενειακό ιστορικό, η φυλή. Δεν υπάρχουν χαρακτηριστικά συμπτώματα που μπορούν να οδηγήσουν στην διάγνωση και είναι ασυμπτωματικός στα αρχικά στάδια. Η θεραπεία του στα αρχικά στάδια είναι χειρουργική με ριζική προστατεκτομή. Οι καρκίνοι της νεφρικής πυέλου, της ουρήθρας, του πέους, των όρχεων είναι πιο σπάνιοι καρκίνοι σε ποσοστό 1% ο καθένας και η θεραπεία τους επί των πλείστων είναι χειρουργική. Ο καρκίνος στο ουροποιογεννητικό σύστημα αποτελεί μία νόσο που απαιτεί ιδιαίτερες παρεμβάσεις, τόσο στην πρόληψη, όσο στη θεραπεία και την αποκατάσταση με σκοπό την ίαση και την βελτίωση της ποιότητας ζωής του ασθενούς. Σε όλα τα στάδια της νόσου ο νοσηλευτικός ρόλος καθίσταται σημαντικός για την ομαλή εξέλιξη του ασθενούς.Τεκμήριο Ιογενείς αιμορραγικοί πυρετοί: πρόληψη – θεραπεία - αποκατάσταση(ΔΙΠΑΕ, 2016-04-20) Πολυζά, Αρετή; Ζηκόπουλος, Ιωάννης; Τσαλογλίδου, Αρετή; Σχολή Επιστημών Υγείας, Τμήμα ΝοσηλευτικήςΟι ιογενείς αιμορραγικοί πυρετοί είναι λοιμώδη νοσήματα που μεταδίδονται από τα τρωκτικά και τα αρθρόποδα στον άνθρωπο. Εξαπλώνονται ταχύτατα σε περιοχές με χαμηλή ή ανύπαρκτη υγιεινή και ελάχιστα ή καθόλου μέτρα προστασίας. Παρά το γεγονός ότι οι ιογενείς αιμορραγικοί πυρετοί είχαν σχεδόν εξαλειφθεί από τον πλανήτη, λόγω της συνεχούς μεταφοράς πληθυσμών, λόγω της συχνότητας και ευκολίας της κάλυψης αποστάσεων για επαγγελματικούς λόγους αλλά και λόγους αναψυχής, καθώς και λόγω της χαμηλής ή ανύπαρκτης υγιεινής στις χώρες τις κεντρικής Αφρικής οι λοιμώξεις έκαναν ξανά την εμφάνισή τους και ο κίνδυνος μετατροπής μιας νέας επιδημίας σε πανδημία είναι ορατός στον 21ο αιώνα. Ήδη, ο ιός Έμπολα έκανε την επανεμφάνισή του το 2014 με χιλιάδες θύματα, στη χειρότερη επιδημία Έμπολα της ιστορίας και ο κίνδυνος πανδημίας ελλόχευε για δύο ολόκληρα χρόνια. Μόλις τον Νοέμβριο του 2015 ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας κήρυξε τη λήξη της επιδημίας στη Σιέρα Λεόνε, όπου και πρωτοεμφανίστηκε (WHO, 2016). Η σοβαρότητα των επιπλοκών που παρουσιάζουν οι αιμορραγικοί πυρετοί, η δυνατότητα μετάδοσής τους (μέσα από τις ανθρώπινες εκκρίσεις και σπανιότερα μέσω του αέρα), η έλλειψη εξειδικευμένης θεραπείας αλλά και η χρήση τους πολλές φορές ως βιολογικό όπλο, κάνει τις ιογενείς αυτές λοιμώξεις μία διαρκή απειλή, για όλη την παγκόσμια κοινότητα (Borio et al., 2002; Χρηστίδης 2004). Η νοσηλευτική διεργασία, είναι μία επιστημονική μέθοδος που σκοπό έχει την ολοκληρωμένη νοσηλευτική φροντίδα για τη γρήγορη και καλή ανάρρωση και αποκατάσταση του αρρώστου. Ταυτόχρονα όμως, οι νοσηλευτές, οι οποίοι βρίσκονται καθημερινά στις επάλξεις για την προστασία της υγείας, κινδυνεύουν άμεσα όταν έρχονται σε επαφή με ασθενείς με μεταδοτικές ασθένειες και ιδιαίτερα με πάσχοντες από ιογενείς αιμορραγικούς πυρετούς. Η Ιπποκρατική ρήση «Η πρόληψη είναι η καλύτερη θεραπεία», μετά από 23 και πλέον αιώνες, είναι πιο σύγχρονη από ποτέ. Όντως, η σωστή ενημέρωση, η γνώση σε βάθος, η επαγρύπνηση και κυρίως η αγάπη προς τον πάσχοντα άνθρωπο είναι οι μόνοι μηχανισμοί άμυνας που μπορούν να χρησιμοποιήσουν για να προστατεύσουν, πρώτα τους ασθενείς και μετά τους εαυτούς τους από την θανατηφόρα αυτή ασθένεια, οι επαγγελματίες της υγείας στην αυγή του 21ου αιώνα.Τεκμήριο Ατυχήματα ηλικιωμένων στο σπίτι πρόληψη και αντιμετώπιση(ΔΙΠΑΕ, 2016-05-17) Παπαθεοδώρου, Κωνσταντίνα; Αγάλος, Νικόλαος; Κουκουρίκος, Κωνσταντίνος; Σχολή Επιστημών Υγείας, Τμήμα ΝοσηλευτικήςΗ παρούσα πτυχιακή εργασία με θέμα «Ατυχήματα ηλικιωμένων στο σπίτι. Πρόληψη και Αντιμετώπιση» πραγματοποιείται με σκοπό να γνωστοποιήσει στους συμφοιτητές μας τη σημασία που έχει η πρόληψη και η αντιμετώπιση των ατυχημάτων της τρίτης ηλικίας. Επιπλέον, σπουδαίος είναι ο ρόλος του νοσηλευτή στην καλύτερη προαγωγή υγείας των ηλικιωμένων και στην κατάλληλη πληροφόρησή τους σχετικά με την αποφυγή των ατυχημάτων.Τεκμήριο Διαχείριση κρίσεων στο τμήμα επειγόντωνΤσουκάλα, ΕυμορφίαΟ όρος «κρίση» είναι ευρέως διαδεδομένος και έχει απασχολήσει την ανθρωπότητα με ποικίλους τρόπους από την αρχαιότητα έως και σήμερα.Πιο επικίνδυνο φαινόμενο κρίσης είναι αυτό που έχει αντίκτυπο στην σωματική και ψυχική υγεία του ανθρώπινου είδους και οδηγεί σε πολλαπλές απώλειες ανθρώπινων ζωών. Τέτοια φαινόμενα κρίσης προέρχονται συνήθως από ένα σύνολο καταστροφών διαφόρων ειδών, οι οποίες γίνονται όλο και πιο συχνές στη σημερινή εποχή. Η ανάγκη για τον περιορισμό των επιπτώσεων αυτών των κρίσεων κρίνει επιτακτική την εξεύρεση αποτελεσματικών τρόπων διαχείρισής τους. Στη διαχείριση κρίσεων βασίζεται η επιβίωση του ανθρώπινου είδους. Αυτός είναι ο λόγος που τα κράτη συστήνουν μηχανισμούς ανταπόκρισης και επενδύουν πόρους στην αντιμετώπιση επειγουσών αναγκών παγκοσμίως. Κυρίαρχο ρόλο σε αυτές τις καταστάσεις παίζει τόσο ο σωστός σχεδιασμός του μηχανισμού και συντονισμός των εκτελεστικών φορέων, όσο και η συνδρομή του Εθνικού Οργανισμού Υγείας (Ε.Σ.Υ.). Το Ε.Σ.Υ. παίζει καθοριστικό παράγοντα στην αντιμετώπιση των θυμάτων της κρίσης μέσω της δράσης των φορέων του στον τόπο του συμβάντος αλλά κυρίως μέσω των διεργασιών που επιτελούνται στα Τ.Ε.Π.. Τα Τ.Ε.Π. συντελούν επιτελικό ρόλο στην αντιμετώπιση της κρίσης, καθώς είναι ο χώρος που θα παρασχεθεί περίθαλψη στο συντριπτικό ποσοστό των πληγέντων με σκοπό την εξασφάλιση της επιβίωσης τους. Οι εργαζόμενοι των Τ.Ε.Π. είναι αυτοί που μέσα από τις εξειδικευμένες γνώσεις τους θα κληθούν να παρέχουν φροντίδα στους ασθενείς κάτω από επείγουσες και ιδιαίτερες καταστάσεις και πολλές φορές έρχονται αντιμέτωποι με ηθικά διλλήματα για τις αποφάσεις που λαμβάνουν κατά τη διαχείριση της κρίσης.Τεκμήριο Η επείγουσα νοσηλευτική στις φυσικές καταστροφές.Δεληγιάννη, Χριστίνα; Τεχλικίδου, ΚλεάνθηΗ περίληψη δεν μπορεί να περαστεί λόγω τεχνικών προβλημάτων του συστήματοςΤεκμήριο Μεταμόσχευση μυελού των οστών και ο ρόλος του νοσηλευτή.Αγγελίδου, Σβετλάνα; Καραβασιλίδου, Κλειώ; Bone marrow transplantationΗ μεταμόσχευση μυελού των οστών αποτελεί μια θεραπευτική προσέγγιση για την αντιμετώπιση κακοήθων και μη αιματολογικών διαταραχών. Διακρίνεται σε αυτόλογη και αλλογενή, με γνώμονα τον δοτή του μοσχεύματος. Επίσης, πριν από την εφαρμογή της απαιτεί την κατάλληλη προετοιμασία του ασθενούς με την εφαρμογή της προπαρασκευαστικής αγωγής, την οποία συνιστούν η χημειοθεραπεία , η ακτινοθεραπεία και η ανοσοθεραπεία. Ωστόσο, ενέχει πολλούς κίνδυνους και περιορισμούς με του σοβαρότερους την απόρριψη του μοσχεύματος ή την νόσο μοσχεύματος έναντι ξενιστή.Τεκμήριο Επαγγελματικοί κίνδυνοι νοσηλευτικού προσωπικού και η αντιμετώπισή τους.Αλεξάνδρου, Αννα,Μαρία; Αναγνωστοπούλου, ΖωήΣτην πτυχιακή αυτή μελετάτε η επαγγελματικοί κίνδυνοι νοσηλευτικού προσωπικού και η αντιμετώπισή τους.Τεκμήριο Η σημασία της άσκησης στην τρίτη ηλικίαΜακρή, Χρυσούλα; Τοπάνη, Μαρίνα; Δίκα, ΚωνσταντίναΤεκμήριο Ο ρόλος του νοσηλευτή στην αντιμετώπιση του σοβαρού οξέως αναπνευστικού συνδρόμου (SARS)Ρεπανίδης, Χρίστος; Σπανού, ΝικολίναΤο σοβαρό οξύ αναπνευστικό σύνδρομο (SARS) προέκυψε από την Κίνα ως μια ακατάλληλη και ταχέως μεταδιδόμενη ασθένεια του αναπνευστικού συστήματος με άγνωστη αιτιολογία την εποχή της εμφάνισης. Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας ανταποκρίθηκε επικαλούμενος παραδοσιακά μέτρα δημόσιας υγείας και προηγμένες τεχνολογίες για τον έλεγχο της ασθένειας και για τον περιορισμό της αιτίας. Ένας νέος κορωναϊός είναι υπεύθυνος για την ασθένεια με το σύνολο του γονιδιώματός του να προσδιορίζεται στα μέσα του Απριλίου του 2003. Ο επείγων χαρακτήρας της αντιμετώπισης αυτής της απειλής επικεντρώθηκε στην επιστημονική προσπάθεια και τόνωσε την παγκόσμια συνεργασία. Η παρούσα εργασία, μέσα από τη βιβλιογραφική ανασκόπηση, εστιάζει αφενός στην πραγματική εφαρμογή της συσσώρευσης γνώσεων και της παγκόσμιας συνεργασίας σε μια πανδημική απειλή του εικοστού πρώτου αιώνα και αφετέρου συνθέτει τα διδάγματα από αυτό το αξιοσημείωτο επίτευγμα και τονίζει τη σημαντικότητα του νοσηλευτικού προσωπικού.Τεκμήριο Οξείες επιπλοκές του σακχαρώδη διαβήτηΡουστέμι, Ναργκιζέλ; Νάση, ΜάρθαΟ σακχαρώδης διαβήτης επηρεάζει ένα μεγάλο αριθμό ανθρώπων σε όλο τον κόσμο. Είναι ένα από τα σημαντικότερα μεταβολικά νοσήματα στη σύγχρονη εποχή, μαζί με την παχυσαρκία. Ταυτόχρονα αποτελεί μια παθολογική κατάσταση-παράγοντα κινδύνου για στεφανιαία νόσο και αγγειακό εγκεφαλικό επεισόδιο, ενώ είναι και το συχνότερο αίτιο ακρωτηριασμού, μη τραυματικής αιτιολογίας, τύφλωσης και έναρξης αιμοκάθαρσης. Σύμφωνα με τον IDF (Παγκόσμια Διαβητολογική Ομοσπονδία), περισσότερα από 350 εκατομμύρια ανθρώπων πάσχουν σήμερα από σακχαρώδη διαβήτη, με το 50% περίπου των πασχόντων να μη γνωρίζει ότι νοσεί. Με την αλλαγή του τρόπου ζωής , τη βιομηχανοποίηση και την αστικοποίηση, έχει αρχίσει να παίρνει μορφή επιδημίας και στον αναπτυσσόμενο κόσμο. Αν και είναι πολλές οι σύγχρονες θεωρίες και ανακαλύψεις σχετικά με το ρόλο των γονιδίων στην εμφάνιση του διαβήτη, ο τρόπος ζωής και διατροφής διαδραματίζει αδιαμφισβήτητα το βασικό αίτιο κυρίως για την ανάπτυξη διαβήτη τύπου 2. Η διατροφή παίζει σημαντικό ρόλο τόσο στην πρόληψη όσο και στην αντιμετώπισή του. Η παρούσα εργασία, δίνει έμφαση και προσοχή στις οξείες επιπλοκές που προκαλεί ο σακχαρώδης διαβήτης όπου ο ρόλος του νοσηλευτή είναι ιδιαίτερα σημαντικός στην αντιμετώπισής τους. Θα παρουσιάσουμε λύσεις και προτάσεις για την βελτίωση της ζωής του ατόμου. Σκοπός της εργασίας είναι η ενημέρωση και η εκπαίδευση του ιατρονοσηλευτικού προσωπικού και των διαβητικών ατόμων, συμπεριλαμβανομένου και των μη διαβητικών ατόμων, για το μέγεθος του προβλήματος και τις επιπλοκές που δημιουργεί, με στόχο την πρόληψη της ασθένειας, την έγκαιρη αντιμετώπιση των επιπλοκών και την βελτίωση της ποιότητας ζωής του ασθενούς ζώντας καλά «παρέα με τον διαβήτη».Τεκμήριο Ευγονική και ηθικοί προβληματισμοίΓονιδέλη, Θεοδοσία; Αθανασιάδης, ΗλίαςΗ ευγονική γεννήθηκε μέσα από την διαρκή επιθυμία του ανθρώπου να εξελίσσεται σε ένα καλύτερο ον. Από αρχαιοτάτων χρόνων ο άνθρωπος, ως ανταγωνιστικό ον, ήθελε να ξεπεράσει τον εαυτό του και το συνάνθρωπο του. Η θεωρία της ευγονικής έχει τις βάσεις της στην άποψη ότι στους ανθρώπους υπάρχει βιολογική ανισότητα. Έτσι, σκοπός της ευγονικής είναι η εξάλειψη των ατελειών του ατόμου και στη συνέχεια η βελτίωση των υπολοίπων χαρακτηριστικών του. Με αυτή τη βιολογική αναβάθμιση που θα υποστεί το άτομο, βελτιώνονται και οι κοινωνικές και πολιτιστικές ανισότητες. Με αυτή τη πεποίθηση, η βιολογική υπόσταση επηρεάζει σε μεγάλο βαθμό ολόκληρη τη κοινωνία. Γι’ αυτό η ευγονική είναι για πολλούς η απάντηση σε όλα τα προβλήματα του σημερινού κόσμου. Στην παρούσα εργασία, θα μελετηθεί η έννοια της ευγονικής, ώστε να γίνουν κατανοητά τα κεντρικά σημεία που συνθέτουν τη θεωρία αυτή. Επίσης, θα γίνει μια περιεκτική ιστορική αναδρομή και πώς έχει φθάσει μέχρι σήμερα η έννοια αυτή. Θα γίνει προσέγγιση της θεωρίας από θρησκευτικής πλευράς, ιατρικής, βιολογικής και επιστημονικής, θα διερευνηθούν τα ηθικά διλήμματα που πλαισιώνουν την έννοια, αλλά και το υπάρχον νομοθετικό πλαίσιο.Τεκμήριο Γνώσεις και στάσεις φοιτητών νοσηλευτικής απέναντι στην ευθανασίαΒούρου, Αργυρώ; Λαζαρίδου, Σοφία; Δημητριάδου, Ειρήνη; Euthanasia -- Moral and ethical aspectsΣύμφωνα με την ετυμολογία της λέξης, «ευθανασία» σημαίνει το καλώς θνήσκειν και είναι μια ελληνική λέξη, σύνθετη από το επίρρημα «ευ» (=καλά, ωραία, ένδοξα) και «θάνατος», δηλαδή καλός θάνατος. Το αίτημα για ευθανασία έχει κατ’ ουσίαν ως περιεχόμενο την επιθυμία για ένα καλό θάνατο, την επίκληση του δικαιώματος στο θάνατο. Σήμερα στην ευθανασία δίνονται πολλά ονόματα και μπορεί κανείς να ακούσει να της αποδίδεται νόημα με φράσεις όπως «βοήθεια να αυτοκτονήσει κανείς» ή «βοήθεια να πεθάνει» ή «θάνατος από ελεημοσύνη» ή «θάνατος με αξιοπρέπεια». Ο όρος ευθανασία δημιουργήθηκε από τον Άγγλο φιλόσοφο Φράνσις Μπέικον, ο οποίος έγραψε ότι « Το έργο της ιατρικής είναι η αποκατάσταση της υγείας και καταπράυνση των πόνων, όχι μόνο όταν η καταπράυνση αυτή μπορεί να οδηγήσει στη θεραπεία αλλά και όταν μπορεί να εξασφαλίσει έναν γαλήνιο και εύκολο θάνατο». Σήμερα, με τον όρο ευθανασία γενικά νοείται η επίτευξη ενός καλού θανάτου, όπου ένα άτομο Α τελειώνει τη ζωή ενός άλλου προσώπου Β, για το καλό του/της Β. Είναι δηλαδή, η πρακτική της εκ προθέσεως λήξης μιας ζωής για να ανακουφίσει τον πόνο και τα βάσανα κάποιου ατόμου.(Κuhse,1992). Αυτή η κατανόηση του ορισμού της ευθανασίας τονίζει δύο σημαντικά χαρακτηριστικά των πράξεων της ευθανασίας. Πρώτον, οτι η ευθανασία συνεπάγεται το σκόπιμο τερματισμό της ζωής ενός ατόμου και δεύτερον, οτι η ζωή τερματίζεται για το καλό του προσώπου του οποίου τη ζωή αφορά-συνήθως επειδή αυτός ή αυτή πάσχει από κάποια ανίατη ασθένεια ή βρίσκεται σε τελικό στάδιο της ζωής του. Αυτό που διακρίνει την ευθανασία από τις περισσότερες άλλες μορφές της εκ προθέσεως λήξης της ζωής . Σε κάθε οργανωμένη κοινωνία υπάρχουν συγκεκριμένες διατάξεις και νομοθετικές θέσεις που απαγορεύουν και τιμωρούν την αφαίρεση ζωής ενός προσώπου και επιπλέον υπαγορεύουν βασικές αρχές για αυτό το θέμα. Για παράδειγμα, στη Βρετανική Βουλή των Λόρδων, η επιτροπή Ιατρικής Δεοντολογίας ορίζει την ευθανασία ως «μια σκόπιμη παρέμβαση που πραγματοποιείται με τη ρητή πρόθεση να τελειώσει μια ζωή, για την ανακούφιση από το δυσεπίλυτο πόνο». Στην Ολλανδία και άλλες σκανδιναβικές χώρες, η ευθανασία νοείται ως «παύση της ζωής από γιατρό μετά από αίτημα του ασθενούς » (Ηarris,2001). Άλλοι πολιτισμοί έχουν διαφορετικές προσεγγίσεις. Στην Ιαπωνία, η αυτοκτονία δεν θεωρείται παραδοσιακά ως αμαρτία, όταν αυτή χρησιμοποιείται σε περιπτώσεις τιμής και κατά συνέπεια, οι αντιλήψεις διαφέρουν όπως έχουν ποτιστεί από την εκάστοτε παράδοση. (Otani,2010). Επιπλέον, υπάρχουν μεγάλες διαφορές μεταξύ των πολιτιστικών παραδόσεων ως προς το πότε η αφαίρεση ζωής θεωρείται λάθος. Αν γυρίσουμε στις ρίζες της δυτικής μας παράδοσης, διαπιστώνουμε οτι στην ελληνορωμαϊκή εποχή έγιναν ευρέως αποδεκτές διάφορες πρακτικές, όπως η παιδοκτονία ,η αυτοκτονία και η ευθανασία (Kant,1986). Οι περισσότεροι ιστορικοί της Δυτικής ηθικής συμφωνούν ως προς το ότι ο Ιουδαϊσμός και η άνοδος του Χριστιανισμού συνέβαλαν σε μεγάλο βαθμό στη γενική αίσθηση ότι η ανθρώπινη ζωή κατέχει «αγιότητα» και ο απλός άνθρωπος δεν πρέπει να την αφαιρεί σε καμία περίπτωση, καθώς η λήξη της επί της γης ζωής είναι θέλημα Θεού και έχει παρατηρηθεί από σημαίνοντες Χριστιανούς συγγραφείς ως παραβίαση των φυσικών νόμων (Kant,1986). Σήμερα, υπάρχει μια ευρεία λαϊκή υποστήριξη για ορισμένες μορφές ευθανασίας και πολλοί σύγχρονοι φιλόσοφοι έχουν υποστηρίξει οτι η ευθανασία είναι ηθικά δικαιολογημένη. To έλεος για ασθενή ο πόνος του οποίου είναι ανυπόφορος και ο σεβασμός για την αυτονομία είναι οι κύριοι λόγοι για εκείνους που υποστηρίζουν την ηθική νομιμότητα της ευθανασίας. Η επίσημη θρησκευτική αντιπαράθεση ωστόσο παραμένει αμετάβλητη και εξακολουθεί να θεωρείται από τους εκπροσώπους της ότι η ευθανασία είναι αμαρτία και έγκλημα. Το θέμα της παρούσας πτυχιακής εργασίας είναι: «Γνώσεις και στάσεις φοιτητών Νοσηλευτικής απέναντι στην ευθανασία». Σκοπός της παρούσας πτυχιακής εργασίας είναι η παρουσίαση της στάσης και των αντιλήψεων των φοιτητών Νοσηλευτικής απέναντι στο καίριο ζήτημα της ευθανασίας. Επίσης, θα απαντηθεί αν και κατά πόσο επηρεάζεται η στάση των φοιτητών νοσηλευτικής απέναντι στην ευθανασία κυρίως από την εκπαίδευση που λαμβάνουν. Η δομή της εργασίας χωρίζεται σε δύο μέρη: το Γενικό και το Ειδικό. Το Γενικό μέρος περιλαμβάνει την παρουσίαση των διαφόρων τύπων της ευθανασίας , μια ιστορική αναδρομή του θέματος και νομικά ζητήματα που αφορούν την ευθανασία. Επίσης, παρουσιάζονται κάποια ηθικά ζητήματα που προκύπτουν μέσα από την ανασκόπηση της σύγχρονης βιβλιογραφίας. Το Ειδικό μέρος περιλαμβάνει την μελέτη που πραγματοποιήθηκε, προκειμένου να διευρευνηθούν οι στάσεις και γνώσεις των φοιτητών Νοσηλευτικής απέναντι στην ευθανασία. Στην έρευνα που πραγματοποιήθηκε πήραν μέρος εγγεγραμένοι φοιτητές Νοσηλευτικής του ΑΤΕΙ Θεσσαλονίκης, που φοιτούσαν στο πρώτο και τελευταίο εξάμηνο. Οι φοιτητές απάντησαν σε ερωτηματολόγιο, το οποίο δομήθηκε μετά από ανασκόπηση της βιβλιογραφίας ανάλογων ερευνών και προσαρμόστηκε στα ελληνικά πολιτισμικά δεδομένα. Το ερωτηματολόγιο καταγράφει τα δημογραφικά στοιχεία των φοιτητών και το επίπεδο της ενημέρωσής τους απέναντι στην ευθανασία καθώς και τη στάση τους απέναντι στην εφαρμογή της κυρίως σε ασθενείς τελικού σταδίου. Η συμπλήρωση των ερωτηματολογίων έγινε ανώνυμα , σύμφωνα με τους κανόνες της ερευνητικής δεοντολογίας.