Συσχέτιση διαλειμματικής νηστείας και τυπικής διατροφής σε άτομα με Σακχαρώδη Διαβήτη τύπου 2

Abstract

Σκοπός: Σκοπός της παρούσας μελέτης είναι η διερεύνηση της Συσχέτισης της Διαλειμματικής νηστείας σε υπέρβαρα & παχύσαρκα άτομα με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2, μη ινσουλινοεξαρτώμενα, όσον αφορά με τηγλυκαιμική ρύθμιση, την απώλεια βάρους και τη βελτίωση του λιπιδαιμικού προφίλ σε σχέση με υπέρβαρα & παχύσαρκα άτομα με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2, μη ινσουλινοεξαρτώμενα, τα οποία ακολουθούν τυπική διατροφή ατόμου με σακχαρώδη διαβήτη. Μεθοδολογία: Η παρούσα μελέτη πραγματοποιήθηκε σε 50 άτομα με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2, μη ινσουλινοεξαρτώμενα, τα οποία χωρίστηκαν σε 2 ομάδες των 25 ατόμων. Η διάρκεια της μελέτης ήταν 3 μήνες. Η μία ομάδα ακολούθησε τυπική διατροφή σύμφωνα με τις κατευθυντήριες οδηγίες των διαβητολογικών εταιρειών και η άλλη ομάδα ακολούθησε διαλειμματική νηστεία. Για τη διερεύνηση της παρούσας ερευνητικής υπόθεσης, πραγματοποιήθηκαν ανθρωπομετρήσεις, λιπομετρήσεις και διενέργεια βιοχημικών αναλύσεων. Πιο συγκεκριμένα πραγματοποιήθηκαν μετρήσεις του ύψους, του σωματικού βάρους, της περιμέτρου μέσης, του λίπους και της άλιπης μάζας σώματος, του Βασικού μεταβολισμού ηρεμίας (BMR), του Δείκτη μάζας σώματος (ΔΜΣ), της γλυκόζης πλάσματος (Fasting Plasma Glucose, FPG), της Γλυκοζυλιωμένης Αιμοσφαιρίνης (HbA1c), καθώς και των επιπέδων λιποπρωτεϊνών (Ολική Χοληστερόλη, HDL - χοληστερόλη και LDL - χοληστερόλη), των τριγλυκεριδίων και της ινσουλίνης. Επιπλέον, υπολογίστηκε ο Δείκτης ινσουλινοαντίστασης HOMA-IR. Αποτελέσματα: Στο σύνολο του δείγματος (n=50 άτομα), το ποσοστό των ατόμων που εφάρμοσε τη διαλειμματική νηστεία ήταν 50% (n=25) και το ποσοστό των ατόμων που εφάρμοσε την τυπική διατροφή για το σακχαρώδη διαβήτη σύμφωνα με τις διεθνείς συστάσεις ήταν 50% (n=25). Δε βρέθηκαν στατιστικά σημαντικές διαφορές μεταξύ των δύο ομάδων στα σωματομετρικά στοιχεία (μείωση βάρους, λίπους, άλιπης μάζας & Δείκτη μάζας σώματος) και στους βιοχημικούς δείκτες (Σάκχαρο νηστείας & μεταγευματικό, Γλυκοζυλιωμένη αιμοσφαιρίνη, Ολική χοληστερόλη, LDL χοληστερόλη και Τριγλυκερίδια). Βρέθηκε στατιστικά σημαντική στις διαφορές (μεταξύ τελικής και αρχικής τιμής) της τιμής της ινσουλίνης (p=0,017) και του δείκτη ινσουλινοαντίστασης HOMA-IR (p=0,041), με την ομάδα που εφάρμοσε τη διαλειμματική νηστεία να έκκριση ινσουλίνης και ινσουλινοαντίστασης στο τέλος της μελέτης. Επίσης, βρέθηκε στατιστικά σημαντική διαφορά στην τιμή της HDL χοληστερόλης (p=0,015) στην αρχή της μελέτης καθώς και στο τέλος της μελέτης (p=0,017), με την ομάδα που εφάρμοσε τη διαλειμματική νηστεία να έχει υψηλότερες τιμές της HDL χοληστερόλης. Συμπεράσματα: Η εφαρμογή της διαλειμματικής νηστείας από άτομα με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2, μη ινσουλινοεξαρτώμενα, με ΔΜΣ >25, δε φάνηκε να υπερέχει έναντι της τυπικής διατροφής για άτομα με ΣΔ σύμφωνα με τις διεθνείς συστάσεις, στη βελτίωση της γλυκαιμικής ρύθμισης, του λιπιδαιμικού προφίλ και της απώλειας βάρους.Objectives: The purpose of the present study is to investigate the association of Intermittent fasting in overweight and obese individuals with type 2 diabetes mellitus, non-insulindependent, as regards glycemic regulation, weight loss and the improvement of the lipid profile in relation to overweight and obese individuals with type 2 diabetes mellitus, noninsulin-dependent,, who follow a standard diet for diabetes mellitus. Methods: The present study was performed on 50 people with type 2 diabetes mellitus, noninsulin-dependent, who were divided into 2 groups of 25 people. The duration of the study was 3 months. One group followed a standard diet according to dietary guidelines and the other group followed intermittent fasting. For the investigation of the present research case, anthropometric measurements, body composition measurements and biochemical analyzes were carried out. More specifically measurements were made of height, body weight, waist circumference, fat and lean body mass, Basal Resting Metabolism (BMR), Body Mass Index (BMI), Fasting plasma glucose (FPG), Glycosylated Hemoglobin (HbA1c), as well as the lipoprotein levels )Total cholesterol, HDL-cholesterol and LDL-cholesterol), triglycerides and insulin. In addition, the HOMA-IR insulin resistance index was calculated. Results: In the total sample (n-50 subjects), the percentage of subjects who applied intermittent fasting was 50% (n=25) and the percentage of subjects who applied the standard diet for diabetes mellitus according to international recommendations was 50% (n=25). No statistically significant differences were found between the two groups in the body measurements data (reduction of weight, body fat, body lean mass & Body mass index) and in the biochemical indicators (Glucose fasting and postprandial, Glycosylated hemoglobin, Cholesterol total, LDL-cholesterol and Triglycerides. Statistically significant was found to be differences (between the initial and final values) of the insulin (p=0,017) and the HOMAIR insulin resistance index (p=0,041), with the intermittent fasting group showing lower insulin secretion and insulin resistance in the end of the study. Also, a statistically significant difference was found in the value of HDL cholesterol (p=0,015) at the beginning of the study as well as at the end of the study (p=0,017), with the group that applied intermittent fasting to have higher values of HDLcholesterol. Conclusions: Intermittent fasting in non-insulin-dependent type 2 diabetes mellitus subjects with BMI>25 did not appear to be superior to a standard diet for subjects with DM according to international recommendations in improving glycemic control, lipid profile and weight loss.